دو کلمه حرف حساب ...

بین  این همه پیام های مجازی جور واجور

 دلم برای دیدن یه دست خط واقعی  چقدر  تنگه ...

ما دورانی رو طی کردیم که برای نوشتن یه نامه ی معمولی

پست کردن و رفت و برگشتش باید یه هفته تا ده روز منتظر می موندیم ...

انتظار رسیدن جواب نامه ... دیدن دستخط طرف مقابل ... و مطالب

یا احیانا عکس طرف مقابل پاداش شیرین و حس قشنگی بود که

این مکاتبه ی زیبا و کلاسیک بهمون می داد ...

امروزه به لطف تکنولوژی جدید در چند لحظه می تونیم با همه ی دنیا

ارتباط برقرار کنیم و کارهامون رو انجام بدیم ...

اما متاسفانه بسیاری از ما بهره برداری اصولی از این امتیاز رو نداریم

چیزی که خیلی در دنیای مجازی خودنمایی می کنه نداشتن درک و شعور

اجتماعی , غلط نویسی و سواد کلاسیک عده ای از کاربران هست ...

ما هنوز تعامل درست و برقراری ارتباط صحیح انسانی با دیگران رو

بلد نیستیم ... ما آداب معاشرت با دیگران رو نه بلدیم و نه رعایت می کنیم ...

قرن معاصر در سرزمین ایران در حالی تموم میشه که کرامت والای انسانی 

به پایین ترین سطح خودش رسیده و حفظ شخصیت برای اکثر مردم مهم نیست ...

در بیشتر پست ها و کامنت ها حرف های چرند و مزخرف رد و بدل میشه

و فحاشی کردن برای زن و مرد در هر رده ی سنی عادی شده ...

اکثریت کاربران ماهیت واقعی شبکه های اجتماعی  رو فراموش کردن ...

مدام باید تذکر داد که : باباجان  حد و حدود خودتون رو  رعایت کنید

 پسرخاله نشین , نظر خصوصی ندین , دایرکت نیاین ... و ...    و ...    و ...

توی همین بلاگفا خیلی ها  کامنت پست هاشون رو بستن ...

شوربختی اینکه , هدایت فردای ایران و جهان رو باید چنین اشخاص عتیقه ای

به عهده بگیرن و انجام وظیفه کنن که نه از آدمیت بویی بردن , نه تخصص دارن

نه آداب معاشرت بلدن و نه سواد کافی  ...    عمق فاجعه  اینجاس ...