سکوت

منو جوری بغل کن که

تموم خستگیم در شه

بذار دستای تو از پشت

واسه این خسته سنگر شه

منو جوری بغل کن که، بهم ثابت بشه هستی

بذار باور کنم تنها ، به این دیوونه دل بستی

تو گوشم زمزمه کن با

یه لحن بوسه و خواهش

به این لحن تو محتاجم

واسه یک لحظه آرامش

باورش سخته ... به آغوش تو برگشتم

یه حسی عمری با من بود که دنبال تو می گشتم

چقد بد دیدم از دنیا

چه چیزایی سرم اومد

اسیر بی کسی بودم

بهم بدجوری سیلی زد

شکستم توی تنهایی ، توی دلواپسی مردم

من از دست همین دنیا ، چه زخمهای بدی خوردم

منو جوری بغل کن که فراموشم شه بیدارم

تو که هستی نمی ترسم ، چقد این حس و دوست دارم